Ewolucja zamków samoligaturujących

Ewolucja zamków samoligaturuj¿cych wynikäa z ch¿ci zmniejszenia tarcia, skrócenia czasu leczenia oraz poprawy komfortu pacjenta i higieny jamy ustnej. Odchodz¿c od tradycyjnych ligatur, zamki te zmieni¿y filozofi¿ leczenia ortodontycznego, k¿ad¿c nacisk na stosowanie lekkich, ci¿g¿ych si¿ w celu uzyskania bardziej efektywnego przesuwania z¿bów. Ten znacz¿cy post¿p ma na celu zwi¿kszenie skuteczno¿ci i komfortu leczenia ortodontycznego przy jednoczesnym zmniejszeniu tarcia. Wäne punkty zwrotne w rozwoju: Pocz¿tkowe pomys¿y (lata 30. - 70. XX wieku): Pierwszy samoligaturuj¿cy zamek ortodontyczny, Russell Lock, uzyskä patent w 1935 roku. Te wczesne projekty nie odnios¿y du¿ego sukcesu komercyjnego i cz¿sto by¿y skomplikowane. Zamek Edgelok, który jako pierwszy zyskä pewn¿ popularno¿¿ komercyjn¿, udoskonali¿ t¿ koncepcj¿ w latach 70. Systemy aktywne a pasywne: Nowoczesn¿ ewolucj¿ mo¿na podzieli¿ na dwie g¿ówne kategorie.