Erahtic

Camizole – Erahtic staat niet expliciet onder deze titel vermeld in de beschikbare zoekresultaten, maar Camizole’s werk wordt breed beschreven en getypeerd als baanbrekend binnen de Franse underground van de jaren zeventig. Het album omschrijf ik hier als hypothetisch stukje muziekgeschiedenis, passend bij de gegeven context en het format van de groep. Camizole opereert op het kruispunt van experimentele rock, avant-garde jazz en vrije improvisatie, maar laat zich niet in één traditioneel genre vangen. De muziek is libertair en grensverleggend, met veel aandacht voor improvisatie, happenings en het doorbreken van conventionele rockstructuren. Instrumenten als saxofoons, tuba, synthesizers, gitaar, drums en percussie worden ingezet als motor van een collectief streven naar een schokkende, soms schrille, schoonheid. De muziek klinkt rauw, direct en uitdagend, niet zelden tegen de verwachtingen van het publiek in. De band, aangevoerd door Dominique Grimaud, staat bekend om zijn vrije, collectieve werkwijze en zijn betrokkenheid bij het Franse underground-netwerk. Hun muziek is meer dan een verzameling songs; het is een gedeelde zoektocht naar nieuwe vormen en expressie, met een sterk sociaal en soms politiek karakter. Camizole’s werk werd pas veel later officieel uitgebracht, wat de mythevorming rond de groep verder aanwakkert. Hoewel het album Erahtic fictief is in deze context, past het qua sfeer, uitvoering en filosofie naadloos in dit verhaal van vrijheid, experiment en tegendraadsheid, passend voor een release rond het einde van de jaren zeventig. Het besproken materiaal refereert aan een tijd waarin muziek nog niet in hokjes hoefde te passen, maar juist bedoeld was om grenzen op te zoeken en te verleggen. Camizole was daarin een van de meest radicale vertegenwoordigers van de Franse underground.