Er zijn geen torens meer

'Er zijn geen torens meer' is een indringende bundel van gedichten en brieffragmenten geschreven door Gert Lubberts, die de emotionele impact van de ziekte Alzheimer verkent. Deze ziekte wordt voorgesteld als een ongenode gast die langzaam en onontkoombaar het leven van twee mensen op zijn kop zet. De bundel geeft een stem aan de ervaringen van zowel de persoon die getroffen is door de ziekte als de mantelzorger, de echtgenoot, die eveneens in deze turbulente ervaring ondergedompeld raakt.

De teksten in deze bundel staan bol van de thematiek van onmacht, tranen en innerlijke leegte. Ze schetsen de mist van verwarring en gevoelens van (zelf)verlies die gepaard gaan met het leven met Alzheimer. Maar daarentegen stralen ze ook warmte, liefde en humor uit. Lubberts weet een prachtig evenwicht te vinden tussen de zware momenten en die sprankjes licht die door de duisternis heen schijnen. Het besef van het ‘nog zijn’ gaat vaak hand in hand met het verdriet van het ‘niet meer’, wat de tekst een bijzonder herkenbare en aangrijpende lading geeft.

Gert Lubberts, geboren in 1951, heeft een fascinerende achtergrond; hij studeerde weg- en waterbouw en later theologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. In 1986 werd hij predikant in verschillende gemeenschappen en na zijn emeritaat in 2016 woont hij nog steeds in Borger. 'Er zijn geen torens meer' is zijn eerste publicatie, waarin hij zijn persoonlijke verwerking van de ziekte ook omzet in troostende woorden voor anderen.

Ina Feitsma-Lubberts, geboren in 1953, heeft de illustraties voor deze bundel verzorgd. Zij woont in Amsterdam waar ze als zelfstandig coach, counselor, trainer en supervisor werkt. Haar creatieve uitingen vinden daarnaast hun weg in schilderijen en tekeningen, waardoor de visuele elementen van de bundel net zo belangrijk zijn als de teksten zelf.

Deze bundel biedt niet alleen een kijkje in de realiteit van leven met Alzheimer, maar ook een mogelijkheid voor herkenning en troost voor degenen die in soortgelijke situaties verkeren. Met zijn poëtische en soms dankbare toon nodigt 'Er zijn geen torens meer' de lezer uit om samen na te denken over de complexiteit van liefde en verlies, en de veerkracht van de mensente geest.