En steeds is alles er

Een verstild, intiem onderzoeksessay over verlies en taal. Marjoleine de Vos beschrijft het moment waarop ze het levenloze lichaam ziet van een man van wie ze zielsveel heeft gehouden. Er is geen warmte, geen beweging en geen ademhaling meer; enkel nog een omhulsel, een voor eeuwig zwijgend ding. Toch biedt dit beeld ruimte om te praten, om gêne overwinnen en woorden te zoeken voor het onzegbare. De Vos laveert tussen verzet en berusting, ongeloof en relativering en onderzoekt hoe een onpeilbaar verlies kan worden vertaald naar taal. Ze leidt de lezer langs de woorden en beelden die denkers en dichters door de geschiedenis heen over de dood hebben opgetekend, en toont hoe taal kan helpen bij het dragen van een intens gemis en het vormen van herinneringen. Het resultaat is een verstild, intiem essay dat laat zien hoe een mens taal zoekt om het onuitsprekelijke te benaderen."

Inhoud

Een verstild essay over het verlies van een geliefde en de zoektocht naar taal voor het onzegbare. De Vos beschrijft het levenloze lichaam en de afwezigheid van warmte, beweging en ademhaling, en reflecteert op hoe beelden en woorden uit denkers en dichters het verlies proberen te vangen. Het werk laveert tussen verzet en berusting, ongeloof en relativering en biedt een intieme kijk op het vertalen van verdriet naar taal.