ELA

Baba en mama groeiden op in een relatief veilig Kabul. Hun families waren modern, hechtten veel waarde aan onderwijs en koesterden liefde voor literatuur en vooral voor elkaar. Maar vanaf 1979 veranderde hun leven voorgoed. Na de inval van de Sovjet-Unie - om de communistische regering kracht bij te staan - werd Afghanistan overspoeld door geweld. Raketinslagen werden eerder regel dan uitzondering en juist de plekken waar het dagelijks leven zich afspeelde, werden doelwit. Na een aanval op een bioscoop waarbij meer dan vijftig mensen omkwamen, durfden mijn ouders er nooit meer naartoe. Boodschappen doen werd steeds gevaarlijker door bommen in vuilnisbakken langs de weg. Naar het werk gaan voelde als Russisch roulette. Toen de Sovjets zich in 1989 terugtrokken, keerde de rust niet terug. Integendeel: verschillende moedjahedienfacties stortten het land in een bloedige burgeroorlog. Midden in die oorlog werd ik geboren. Marieke Pool (1978) is tekstschrijver en al jaren bevriend met Ela. Ze schreef dit boek op basis van hun gesprekken – niet alleen omdat Ela’s verhaal het verdient om verteld te worden, maar ook omdat het de mens achter de vluchteling laat zien. En dat is precies wat deze samenleving, die gekenmerkt wordt door polarisatie, nodig heeft.