Dwingend en aanvullend recht

Het privaatrecht normeert en faciliteert. Wanneer het normeert legt het verboden of geboden op. Wanneer het faciliteert vult het partijafspraken aan. Dwingend en aanvullend recht zijn hiervoor de geëigende termen. Het onderscheid ertussen betreft onder meer het centrum van de rechtsvorming. Autoriteit en autonomie lijken verschillend, maar dwingend en aanvullend recht blijken bij nader inzien te draaien om hetzelfde: contractsvrijheid. De vrijheid van de één kan immers niet los worden gezien van die van de ander. Het aanvullend recht staat daarom in dienst van de contractsvrijheid in negatieve zin (als vrijwaren van inmenging), zoals dwingend recht de contractsvrijheid in positieve zin (als zelfbeschikking) dient.