Drunken Prayer Into The Missionfield (CD)

Drunken Prayer’s album Into The Missionfield, uitgebracht in 2012, presenteert zich als een opvallend eclectisch werk dat zich niet eenvoudig laat vangen in een enkel genre. Hoewel de basis van de groep duidelijk ligt in de alternative country, schept Morgan Geer – de frontman, componist en voornaamste muzikant achter het project – op dit album ruim baan voor invloeden uit garage rock, soul, psychedelica, folk en blues. Dit resulteert in een songcycle dat zowel qua sfeer als instrumentatie verrassend veelzijdig is. Denk aan het gebruik van glockenspel en orgels naast traditionelere elementen als pedal steel, harmonica en snaarinstrumenten, en zelfs een keur aan blaasinstrumenten zoals saxofoon, trompet en hoorn. Toch blijft Into The Missionfield ondanks deze verscheidenheid een consistente luisterervaring, grotendeels dankzij Geers karakteristieke, robuuste vocalen en gitaarspel, die als een rode draad door het geheel lopen. De opname wijkt in vergelijking met voorgaande releases bewust af in aanpak. Waar eerdere albums werden gekenmerkt door een gebalanceerde studioklank met diverse gastmuzikanten, koos Geer ervoor dit album grotendeels zelf op te nemen, vaak in de beslotenheid van zijn eigen kamer. Dit resulteert in een directer, intiemer geluid dat de rauwe energie van de muziek benadrukt. Niettemin is de productie doordacht en ambachtelijk, met veel aandacht voor detail en textuur. Into The Missionfield valt op door zijn vermogen om melancholie en humor te combineren, waarbij de muziek zowel verdriet als speelsheid weet te vangen. De invloed van artiesten als Warren Zevon wordt door critici genoemd, maar de sound van Drunken Prayer is zonder meer eigenzinnig en lastig te vergelijken. Het is een album dat moedigt tot geduldig luisteren, waarin elke hernieuwde draai nieuwe laagjes onthult.