Draaidagen

In Draaidagen onderzoekt Judith haar identiteit en haar verbondenheid met het verleden, terwijl ze de uitdagingen van haar leven in de schaduw van haar demente oma, een overlever van Auschwitz, onder ogen ziet. Deze aangrijpende debuutroman van Bianca Boer biedt een indringende kijk op trauma, familiebanden en de kracht van verhalen.

Een zoektocht naar verleden en identiteit

Judith worstelt met haar zelfbeeld en de leegte die haar ouders hebben achtergelaten. Opgegroeid bij haar oma, wordt ze geconfronteerd met de onuitwisbare sporen die de Tweede Wereldoorlog heeft achtergelaten. De demente toestand van haar oma roept vragen op over herinnering en vergeten, en de kloof tussen hun generaties lijkt steeds groter te worden. Judith’s verlangen om het verhaal van haar oma te begrijpen, leidt haar naar een bijzondere keuze: ze wordt edelfigurant in een oorlogsfilm.

Fictie als brug tussen generaties

Tijdens haar werk op de filmset staat Judith niet alleen stil bij de geschiedkundige werkelijkheid van de oorlog, maar probeert ze ook de emotionele en psychologische impact die deze gebeurtenis op haar oma heeft gehad, te doorgronden. Draaidagen verkent de mogelijkheid dat fictie een brug kan slaan tussen slachtoffer en buitenstaander, tussen verleden en heden. Judith vraagt zich af of ze door het spelen van een rol dichter bij de waarheid kan komen die haar oma zo moeilijk kan verwoorden.

Een unieke vertelvorm

Bianca Boer slaagt erin de lezer mee te nemen in de innige en tegelijkertijd complexe relatie tussen Judith en haar oma. De vertelstructuur van Draaidagen is bijzonder; de verteller spreekt rechtstreeks tot de oma, waardoor er een intieme connectie ontstaat die de lezer dwingt na te denken over de betekenis van levensverhalen. De roman weeft de dagen op de filmset samen met de jeugd en geschiedenis van de oma, waardoor de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt.

Een ontroerende reflectie op trauma en verhalen

Met Draaidagen biedt Bianca Boer niet alleen een ontroerende blik op de impact van oorlog op de levens van individuen, maar ook een sterke herinnering aan de kracht van verhalen. Het boek nodigt uit tot reflectie over wat het betekent om herinneringen te delen en verbindt ons met de universele behoefte aan verhalen die ons vormen en ons begrip van onszelf en elkaar verdiepen. Een aangrijpende roman die ons eraan herinnert dat, zelfs in de donkerste tijden, de lijnen van verbinding en betekenis nooit helemaal zijn verbroken.