De lange adem van bomen

Peter Wohlleben beschrijft hoe de natuur zichzelf kan reguleren en helen als we haar met rust laten. Bomen passen zich aan hun omgeving aan en geven ervaringen met veranderde milieuomstandigheden door aan hun nageslacht, niet alleen eeuwenoude kennis maar ook net opgedane kennis. Door veranderingen in het DNA van zaden kunnen bomen hun kinderen opvoeden en voorbereiden op nieuwe klimatologische omstandigheden. Hun verbazingwekkende aanpassingsvermogen kent grenzen: loofbomen hebben nu een intacte gemeenschap nodig om elkaar te steunen, verdamping te laten koelen en regenwolken te produceren, vermogens die door intensieve houtkap verloren gaan. Niet-inheemse naaldbomen hebben hier door droogte en hitte minder toekomst. De tekst toont aan hoe boslobby, politiek en bosbouw tegen de wijsheid van de natuur kunnen ingaan, en hoe een doorgedreven ontwikkeling zonder zorg geen foutvrije richting biedt. Wanneer de basis van ons bestaan onverstoorbaar wordt vernietigd, kunnen bomen het uiteindelijk zonder ons redden, maar wij kunnen niet zonder hen. De bossen kunnen ons klimaat redden, mits we niet tot het einde aan de tak blijven zagen waar we zelf op zitten. Met een nawoord van prof. dr. Pierre Ibisch.

Belangrijkste kenmerken

• Bomen passen zich aan en geven ervaringen door aan nakomelingen
• DNA-veranderingen in zaden bereiden nakomelingen op klimaat
• Loofbomen hebben een hechte gemeenschap nodig om elkaar te steunen
• Verdamping koelt en produceert regenwolken, verloren door houtkap
• Niet-inheemse naaldbomen hebben minder toekomst door droogte
• Bossen kunnen ons klimaat redden mits respect voor natuur