De drie kritieken

De drie kritieken - Een becommentarieerde keuze. In De drie kritieken presenteert Immanuel Kant zijn systematische filosofie over de grenzen en mogelijkheden van de menselijke rede. Het werk bestaat uit drie samenhangende onderzoeken: de Kritiek van de zuivere rede, de Kritiek van de praktische rede en de Kritiek van het oordeelsvermogen. Samen behandelen zij respectievelijk kennis, moraal en esthetiek/natuur. In de Kritiek van de zuivere rede onderzoekt Kant hoe kennis mogelijk is. Hij stelt dat de mens de werkelijkheid niet passief waarneemt, maar deze actief structureert via aangeboren vormen van aanschouwing (ruimte en tijd) en categorieën van het verstand. Daardoor kunnen wij alleen kennis hebben van verschijnselen, niet van de dingen zoals ze op zichzelf zijn. De Kritiek van de praktische rede richt zich op de moraal. Kant betoogt dat moreel handelen voortkomt uit de rede en niet uit gevoelens of gevolgen. De kern hiervan is de categorische imperatief: morele wetten moeten universeel en onvoorwaardelijk geldig zijn. Vrijheid, plicht en autonomie staan hierbij centraal. In de Kritiek van het oordeelsvermogen probeert Kant de kloof tussen natuur en vrijheid te overbruggen. Hij analyseert esthetische oordelen over schoonheid en het sublieme, en reflecteert op doelmatigheid in de natuur. Zo vormen de drie kritieken samen één filosofisch geheel over menselijk kennen, handelen en beoordelen.

Kant I. (Auteur) - Verschenen op 17/10/2003 bij Boom uitgevers Amsterdam