Dan koop je toch een cavia

Openhartig vertelt Marianne Vulperhorst over haar depressie en de uitdagingen in de GGZ, waar hulp vaak moeizaam verloopt door wisselende hulpverleners. Het verhaal begint met een plotselinge ommekeer in haar leven en de vraag wat er aan de hand is. In dit boek deelt ze openhartig haar ervaringen met depressie, de onzekerheden die daarbij horen en de vragen die mede-patiënten herkennen: hoort dit erbij, is dit normaal, ben ik gek geworden? Ze beschrijft dat ze zich geen unikum voelt, maar één van dertien in een dozijn. Ondanks de hoop op anders zijn, blijft de depressie aanwezig. Marianne probeert haar luisterende oor te vinden, maar vindt ook troost en richting in twee belangrijkste therapieën: muziekmaken en de dagelijkse zorg voor hond Gijs, die haar er telkens weer doorheen sleept. Het verhaal geeft een inkijkje in het leven met depressie en biedt handvatten over wat je beter wél en níet zo tegen iemand met depressie kunt zeggen of doen.

In dit boek deelt ze ook hoe een situatie die leek te leiden tot een nieuw leven—destijds verwoord als een donker onweer—uiteindelijk een kans bood om verder te gaan en te zoeken naar steun. Het verhaal is doordrenkt met zelfspot en eerlijkheid, en laat zien hoe kleine rituelen en zorg, zoals muziek en dierlijke gezelschap, betekenis kunnen geven in zware periodes. Daarnaast laat het zien hoe liefdevolle zorg vanuit therapeuten niet altijd toereikend is, maar wel cruciaal blijft in het proces van omgaan met depressie.

Kenmerken

• Openhartig verhaal over leven met depressie
• Moeizame hulp in de GGZ met wisselende hulpverleners
• Twee belangrijkste therapieën: muziekmaken en hond Gijs
• Tips over hoe je niet met depressie omgaat
• 112 pagina's, editie 1, paperback, Uitgeverij Fiola