Ce qu'ils n'ont pas pu nous prendre

In juni 1941 wordt Lina, vijftien jaar, samen met haar moeder Elena en haar broertje Jonas, tien jaar, brutaal gearresteerd door de Sovjet geheime politie. Na een verschrikkelijke zes weken durende reis, bijna zonder water en voedsel, worden ze in wagons naar de Sibire gebracht en belanden in een kamp van de Sovjetunie. De gedeporteerden leven in hutjes, ondervoed en brutaliseren, terwijl ze proberen te overleven en hoop te bewaren. In het kolchoz is het werk zwaar en uitputtend, en ondanks de dood, ziekte, kou, honger en angst houdt Lina vol. Ze wordt gedragen door haar moeder, door haar liefde voor een 17-jarig gedeporteerde, Andrius, en door haar wil om namens iedereen te getuigen en een teken van leven door te geven aan haar vader (veroordeeld tot de dood in een ander kamp) via haar tekenkunst en haar schrijven. Het boek is geschreven door Ruta Sepetys en vertaald door Bee Formentelli. Het verscheen op 13/10/2011 bij Gallimard jeunesse en telt 432 pagina’s (paperback).

Verhaal

Een verhaal van veerkracht temidden van verdrukking: Lina, Elena en Jonas worden vanuit een normaal leven weggerukt en geconfronteerd met de barre omstandigheden van deportatie en arbeid in Siberië, waar respect en menselijkheid telkens op de proef worden gesteld. Lina houdt vol door haar kunst en haar eigen getuigenis in woord en beeld, gericht op leven na de ontberingen en het doorgeven van het verhaal aan haar vader en anderen die haar verhaal nodig hebben om te herinneren.

Belangrijke personages

• Lina, vijftien, hoofdpersonage en tekenaar
• Elena, moeder, sterke steun
• Jonas, tien, broertje
• Andrius, zeventien, mede-deportee
• Getuigenis via kunst en schrijven