Brilliant Classics Horn Concertos/10CD

De Franse hoorn van vandaag, een instrument in evolutie, vertoont weinig gelijkenis met de hoorns uit het verleden. Zelfs voordat hij voor het eerst in de klassieke muziek werd gebruikt, was de hoorn vaak te vinden in religieuze ceremonies als een nuttige manier om mensen tot gebed op te roepen, en speelde hij natuurlijk een vitale rol op het jachtveld. Sindsdien heeft het instrument een enorme transformatie ondergaan, waarvan de belangrijkste de toevoeging van ventielen was, waardoor de spelers toegang kregen tot alle noten in plaats van alleen de natuurlijke. Het instrument werd voor het eerst gebruikt aan het eind van de 16e eeuw, toen in de opera "Le nozze di Teti e di Peleo" van Cavalli een "chiamata alla caccia" werd gevraagd. Als solo-instrument verscheen het echter pas jaren later; een van de eerste voorbeelden is een anonieme Sonata da caccia, opgenomen op deze uitgave, met de hoorn die jachtachtige motieven speelt in een concertante verhouding naast strijkers en continuo.In de barokperiode voegden veel componisten hoornconcerten toe aan hun repertoire, vaak in een groep met andere instrumenten. Telemann schreef verschillende concerto's en ouvertures waarin de hoorn een rol speelt. Zijn Italiaanse tijdgenoot Vivaldi schreef twee concerti voor twee hoorns, waarvan het tweede hier te horen is. Andere minder bekende componisten zijn ook vertegenwoordigd: de hoornist Peter Damm heeft verwaarloosde stukken voor het hoornrepertoire ontdekt en verdedigt deze nu, waaronder concerti van Peter Johann Fick en Christoph Förster, die beiden actief waren in de eerste helft van de 18e eeuw. Tot hun Duitse tijdgenoten behoren Johann Friedrich Fasch, Johann David Heinichen en Johann Joachim Quantz, die allen een grote hoeveelheid hoornmuziek schreven. Jan Dismas Zelenka, een Boheemse componist die in dezelfde periode actief was, zou later door Smetana worden verdedigd. Zijn Caprice in F voor twee hoorns bevat een aantal speelse stukken tussen de twee solo-instrumenten.