BETE HUMAINE

La Bête humaine is een roman van Émile Zola, gepubliceerd in 1890 en het zeventiende deel van de cyclus Les Rougon-Macquart. Het werk ontstond uit de samensmelting van een verhaal over rechtspraak en een verhaal over de spoorwegwereld, wat niet de oorspronkelijke bedoeling van de auteur was. De roman behandelt ook erfelijkheid, een terugkerend thema in de Rougon-Macquart-serie. Jacques, zoon van Gervaise Macquart en Auguste Lantier, lijdt sinds zijn jeugd aan hoofdpijn en aan drang tot moord, gekoppeld aan de drankzucht die in de Macquart-familie voorkomt. Het personage ervaart seksuele verlangens vergezeld van een onweerstaanbare behoefte om te doden. Op het moment dat hij bijna de cousine Flore bezit, kiest hij ervoor te vluchten om haar niet te doden. Later wordt hij wel de minnaar van Séverine Roubaud en denkt hij genezen te zijn. Maar de beast, de innerlijke wraaklust die hem kenmerkt, komt terug en eindigt met het vermoorden van zijn minnares.

Het verhaal verweeft persoonlijke passie met maatschappelijke spanning en laat zien hoe genetische en milieu-invloeden de drijfveren van een individu vormen. Het krijgen en verliezen van macht over de eigen impulsen staat centraal, evenals de dubbele verleiding van liefde en geweld. Met zijn complexe, gelaagde personages biedt het boek een indringende kijk op menselijke zwakheden en de destructieve effecten van geweld.

Kenmerken

• Roman uit de Rougon-Macquart-reeks
• Thema’s erfelijkheid en alcoholisme
• Samensmelting van twee verhalen
• Hoofdfiguren: Jacques, Flore, Séverine Roubaud
• Speelt zich af in de spoorwegwereld
• Gepubliceerd in 1890, 384 pagina’s