Bach: The Well Tempered Clavier, Book I No. 1 12

Johann Ernst, de derde zoon van Johanna Sophia Siefer en Johann Bernhard Bach, was musicus en organist aan de Georgenkirche in Eisenach. Hij kreeg eerst les van zijn vader en daarna, vanaf januari 1737 in Leipzig van zijn oom en peetvader Johann Sebastian Bach, toen hij daarheen verhuisde om naar de Thomasschule te gaan en later rechten te studeren. Hij werd gedwongen om zijn studie daar in 1741 op te geven toen hij werd teruggeroepen naar Eisenach om zijn zieke vader te helpen, en hoewel Ernst de muzikale activiteit in Leipzig miste, werd hij door Johann Sebastian overgehaald om aan de zijde van zijn vader te blijven. Uiteindelijk volgde hij hem in 1749 op als organist in Eisenach. J.E. Bachs 6 Sonates voor fortepiano en viool behoren tot de weinige werken die de componist tijdens zijn leven gepubliceerd kreeg: de eerste drie in 1770 en de rest in 1772. Hoewel critici ze 'te modern' vonden, werden ze zo goed ontvangen door het publiek dat er in 1775 een nieuwe editie werd uitgebracht. Hun titel draagt niet de voor die tijd typische aanduiding 'met vioolbegeleiding', maar eerder 'sonates voor fortepiano en een viool': de twee instrumenten krijgen evenveel belang. In de laatste drie sonates worden de structuren complexer en verraden ze inspiratie van vroege voorstanders van het classicisme zoals C.P.E. Bach. Hoewel Johann Ernst bekend stond als organist en klavecinist, suggereren de schrijfwijze in de snelle delen en de lyriek van de langzame secties, evenals het gebruik van dynamische markeringen, dat deze werken zijn ontworpen voor de nieuw uitgevonden fortepiano. Alle zes sonates zijn verdeeld in drie delen, afwisselend snel-langzaam-snel in lijn met de Italiaanse symfonische stijl.