Ayreheart Barley Moon (CD)

In de late jaren '60, werden veel dingen geboren. De Britse Folk Rock beweging, zoals het genoemd werd, was er één van. Proberen te bepalen "hoe het begon" is eigenlijk een beetje dwaas; de overwinning heeft tenslotte duizend vaders. Maar er is geen twijfel over mogelijk dat Fairport Convention, Steeleye Span, Pentangle, the Incredible String Band, en hun vele collega's generaties introduceerden in de muziek van de traditie. En, ze deden het goed. En niet te vergeten, zij en hun individuele leden hebben ook vaak "oude muziek" uitgevoerd en opgenomen. Ayreheart mengt de "kunst" en "folk" tradities zo organisch, dat we eraan herinnerd worden hoe kunstmatig zo'n scheiding eigenlijk is. "John Barleycorn', de geestige kijk op brouwen als een daad van marteling en misbruik, is zo perfect dat Vaughan Williams zich zelf afvroeg of het misschien gecreëerd was door 'een antiquarische revivalist', die het vervolgens 'in de volksmond zag overgaan en 'folklorised' zag worden Velen in de folk-rock beweging namen het liedje op, het meest prominent de groep Traffic in hun album dat naar het liedje zelf genoemd is. Ronn McFarlane was toen trouw aan zijn afkomst en heeft met Ayreheart die vlam levend gehouden op creatieve en nieuw-evoluerende manieren. Is het kunstmuziek? Is het folk? Maakt het misschien minder uit?