Aşık Kral

sik Kral aklina kolay kolay kötü bir sey getirmez. Ona göre aksi kesin olarak ispatlanmadigi sürece hayat daima iyimser bir umut tasimaktadir. Hatta ispatlansa bile insan tersine inanmaya devam etmeli, diye kendi kendine mirildanir. Ne yapalim, yoksa ölelim mi yani diyerek gülümseyecek, penceresinden odaya dolan yeni acmis bahar kokularini icine cekecek, ne de güzel bir memleketin krali oldugu duygusuyla kendini bir kez daha sansli hissedecektir. Cünkü yönettigi bu gizemli topraklar, icinde her durumda insani kendine inandiran böyle efsunlar tasir. Türkiye battigi gibi cikan bir günes gibidir. Yandi dedigin yerde yeseren, aglatacak zannettigin yerde güldüren, bir imbatta perdeleri havalandiran yasama vaadini daima icinde tasir. Eski bir sözü hatirlar, bu memleket hesaba kitaba gelmez, ona ancak iman edilir. Basar Basaranin öykülerindeki insanlar kulaklarini yere dayayip dünyanin kalp atisini duymaya calisiyorlar. Hemen yanimizda duran bir hayatin özlemiyle yaniyorlar. Icinde yasadigimiz dünyanin muhtesem siradanliginin ancak ask ve ilhamla kavranabilecegine bizi ikna etmeye ugrasiyorlar. Siirler hayretten, romanlar anlamaktan doguyorsa Basar Basaranin öyküleri ikisinin tam ortasinda duruyor. Siir kadar coskulu, roman gibi düsünülmüs metinler bunlar. Okuyucusunu ayni anda esrik ve makul, neseli ve hüzünlü bir gezintiye davet ediyorlar.