Anupalabdhi jako pramana - studium krytyczne: Mierzalne

W¿ród indyjskich epistemologów istnieje wiele rozbie¿no¿ci pogl¿dów na temat tego, jakie s¿ ostateczne ¿ród¿a ludzkiej wiedzy. Dla karwaków, którzy s¿ radykalnymi empirystami, pratyaksa, czyli percepcja, jest jedynym wänym ¿ród¿em wiedzy, a cäa wäna wiedza pochodzi z percepcji. Buddy¿ci i waiszikowie utrzymuj¿, ¿e pratyaksa, czyli percepcja, oraz anumana, czyli wnioskowanie, s¿ ostatecznymi ¿ród¿ami wänej wiedzy. Zgodnie z systemami sankhji i jogi, sabda, czyli ¿wiadectwo s¿owne, równie¿ powinno by¿ uznane za niezale¿ne ¿ród¿o wiedzy, podobnie jak percepcja i wnioskowanie. Sankhja zalicza upaman¿ i arthapatti do wnioskowania, a abhav¿ do percepcji. Naiyayicy opowiadaj¿ si¿ za pogl¿dem, ¿e istniej¿ cztery niezale¿ne ¿ród¿a wiedzy, a mianowicie percepcja, wnioskowanie, ¿wiadectwo s¿owne i porównanie. Wed¿ug nich inne ¿ród¿a wiedzy, a mianowicie arthapatti, czyli domniemanie, oraz anupalabdhi, czyli brak pojmowania, uznawane przez systemy Mimamsa i Vedanta, mog¿ by¿ zaliczone do tych czterech i dlatego nie musz¿ by¿ traktowane jako ostateczne lub niezale¿ne ¿ród¿a wiedzy. Szko¿a Prabhakara z Purva Mimamsa dodaje arthapatti, czyli domniemanie, do listy czterech prama.