Alsof men alles loslaat

Al wat Michaël Slory meemaakt, ziet, voelt, ruikt, leest of bedenkt, zet zich om in poëtische taal. Slory, geboren in 1935 in het Surinaamse district Coronie, is een unieke dichter wiens leven, werkelijkheid en taal een naadloos continuüm vormen. Zijn inspiratie komt uit alles om hem heen: van een palmboom tot een vuilnisbak, wat leidt tot een constante stroom van nieuwe gedichten die steeds opnieuw geboren worden. Elk gedicht is een exploratie van wat de gekozen vorm wil prijsgeven.

Versvormen en Talen

Slory werkt in een breed scala aan traditionele versvormen zoals haiku, kwatrijn en sonnetten, maar ook in vrijere vormen. Hij schrijft in meerdere talen, waaronder het Nederlands, zijn moedertaal het Sranantongo, Spaans en Engels. In de jaren '80 startte hij met het experimenteren met de Spaanse taal, terwijl hij na 2000 het Engels als poëzietaal beproefde. Slory's veelzijdigheid en zijn vermogen om met verschillende vormen en talen te spelen, maken hem tot een van de meest inspirerende dichters van de hedendaagse poëzie.

Proza en Publicatiegeschiedenis

Hoewel Slory zich voornamelijk op poëzie richt, schreef hij ook enkele korte prozaschetsen voor het Surinaamse dagblad de Ware Tijd, waar hij in 1987 als medewerker aan de slag ging. In de bundel "Alsof men alles loslaat" is een kleine selectie van deze prozaschetsen opgenomen. Het merendeel van de bijna 50 gedichten in deze bundel is voor het eerst gepubliceerd; alleen vijf gedichten waren eerder te lezen. De eerste versies van zijn gedichten dateren van ongeveer 1986 tot 2016, en vrijwel alle gedichten zijn later herzien, bijgeschaafd of zelfs grondig omgewerkt door Slory zelf.

Een Unieke Taalschat

Michaël Slory wordt vaak beschouwd als een conservator van de indrukwekkende taalschat van het Sranantongo. Een tiendelig gedicht in het Sranantongo is vertaald naar het Nederlands door Michiel van Kempen in samenwerking met Ed Hart. Deze vertalingen zijn voor publicatie ter autorisatie aan de dichter voorgelegd. "Alsof men alles loslaat" is de derde bloemlezing uit het werk van Slory bij Uitgeverij In de Knipscheer, na "Ik zal zingen om de zon te laten opkomen" (1991) en "Torent een man hoog met zijn poëzie" (2012).

In deze bundel wordt de rijke poëtische wereld van Michaël Slory verder verkend, en biedt het een toegangspoort tot zijn oeuvre voor zowel bestaande als nieuwe lezers.