Alice's Adventures Under Ground

Alice was beginnen zich erg moe te voelen terwijl ze naast haar zus op de oever zat, zonder iets te doen. Ze had een aantal keren in het boek gekeken dat haar zus aan het lezen was, maar het bevatte geen afbeeldingen of gesprekken. “Wat is het nut van een boek zonder afbeeldingen of gesprekken?”, dacht Alice. Terwijl ze dat overwoog, voelde de hitte van de dag haar slaperig en suffig maken. Ze vroeg zich af of het plezier van het maken van een bloemenketting opwoog tegen de moeite om de madeliefjes te plukken, toen plots een witte konijn met roze ogen vlakbij haar voorbij liep. Op zich was daar niets bijzonders aan, en Alice vond het niet vreemd het konijn tegen zichzelf te horen zeggen: “ach, ach! Ik kom te laat!”. Achteraf bedacht ze dat ze zich hierover had moeten verwonderen, maar op dat moment leek alles heel vanzelfsprekend.

Het werd pas opmerkelijk toen het konijn daadwerkelijk een horloge uit zijn vestzak haalde, naar de tijd keek en vervolgens snel verder huppelde. Alice schoot overeind, want het viel haar op dat ze nog nooit een konijn had gezien met een vestzak of een horloge. Gevuld met nieuwsgierigheid volgde ze het konijn en was net op tijd om het te zien verdwijnen in een groot konijnenhol onder de haag. Zonder aarzeling sprong Alice achter het konijn aan en dacht er niet eens over na hoe ze er weer uit zou komen.

Het konijnenhol ging recht naar voren als een tunnel en boog plotseling naar beneden. Zo plotseling dat Alice geen tijd had om te stoppen, viel ze in wat leek op een diepe put. De put was misschien heel diep, of ze viel heel langzaam, want ze had genoeg tijd om naar beneden te kijken en zich af te vragen wat er zou gebeuren. Ze probeerde naar beneden te kijken om te zien wat ze zou tegenkomen, maar het was te donker om iets te zien. Bij de zijkanten van de put merkte ze dat deze gevuld was met kasten en boekenplanken. Hier en daar hingen er kaarten en afbeeldingen aan haakjes.

Terwijl ze viel, greep ze een pot van een van de planken. Het was gelabeld met "Sinasjam", maar tot haar grote teleurstelling was het leeg. Ze wilde de pot niet laten vallen uit angst iemand onderaan te verwonden, dus slaagde ze erin om het in een van de kasten te plaatsen terwijl ze er langs viel. "Nou!" dacht Alice bij zichzelf, "na zo'n val zal ik me niets meer aantrekken van het vallen van de trap! Wat zullen ze thuis dapper van me vinden! Ik zou er zelfs niets over zeggen, zelfs niet als ik van het dak van het huis viel!" (wat waarschijnlijk waar was).

Deze tekst is een fragment uit Lewis Carrolls betoverende verhaal, "Alice's Adventures Underground," geschreven voor de jonge Alice Liddell. Deze editie bevat de volledige manuscriptfoto’s in kleur, nauwkeurig en trouw aan het origineel, waardoor lezers een unieke en authentieke ervaring krijgen van de wereld die Carroll heeft gecreëerd.