A History of Chinese Literature

Amber zat in zijn cel in Wellboro’ gaol, zachtjes een deuntje fluitend en met zijn gekoushde voeten de maat slaand op de grond. Hij had zijn kruk dicht bij de gegolfde muur geplaatst en leunde achterover op twee van de drie poten. Zijn blik dwaalde kritisch door de kleine ruimte. Op een plank boven hem stond een lepel en een kom; daarnaast hingen de gevangenisregels, glanzend in een dof geel. Het bed lag keurig opgevouwen, wat een indruk van netheid gaf. Zijn ogen toetsten het kleine raam met gehard glas, dat daglicht toeliet maar door de onregelmatige structuur geen uitzicht bood op de wereld buiten.

Op een plank boven het bed lagen een Bijbel, een gebedenboek en een smoezelig bibliotheekboek. Met een grimasse keek hij naar het boek, dat een saai verslag was van een evenzo saaie dame-missie die twintig jaar in Noord-Borneo had doorgebracht zonder meer te absorberen dan dat het “erg heet” was en dat inboorlingen soms “zeer lastig” konden zijn. Amber had nooit geluk met zijn bibliotheekboeken. Vijf jaar geleden, toen hij voor het eerst in één van Zijne Majesteits gevangenissen belandde, had hij een studieplan opgesteld dat Politieke Economie en de Helleense Drama omvatte. Hij vroeg om de nodige literatuur, maar kreeg slechts een elementaire Griekse grammatica en “De Zwitserse Familie Robinson”, waarvan hij geen merkbare hulp ervoer. Gelukkig eindigde zijn gevangenisstraf eerder dan verwacht, en hij had zich vermaakt met het vertalen van de avonturen van de deugdzame Zwitsers in Latijnse verzen, ondanks de weinige winst die hij aan deze taak overhield.

Tijdens zijn vierde periode van detentie had hij chemie als zijn belangrijkste interesse gekozen, maar opnieuw weigerde het geluk hem in te halen. Hij kwam niet verder dan het lenen van een boek over scheikunde en een “Materiële Geneeskunde”. Amber was, op het moment dat hij werd beschreven, tussen de achtentwintig en dertig jaar oud, iets boven gemiddelde lengte en goed gebouwd, hoewel hij de indruk maakte van een zekere slankheid. Zijn haarkleur was roestig geel, zijn ogen grijs, zijn neus recht, en zijn mond en kin waren stevig, met twee rijen witte tanden die hij toonde in een glimlach, want hij was snel geamuseerd.

Ondanks de ongeschoren staat van zijn onder gezicht, wat enigszins afbreuk deed aan zijn uiterlijk, was Amber, zelfs in de lelijke kleren van zijn gevangenis, een opmerkelijk knappe jongeman. Het leven in de gevangenis bood hem geen toegang tot de kennis die hij zocht, maar zijn geest en nieuwsgierigheid bleven levend, wat hem onderscheidde van de rest.